زنبور عسل از زهر خود برای دفاع از کندو و برضد شکارچیان استفاده می کند. زهر زنبور عسل Apiss mellifera برای درمان بیماری های مختلف از 5000 سال پیش تاکنون در نقاط مختلف مورد استفاده بوده است. زهر زنبور عسل منبع غنی از ترکیبات فعال نظیر آنزیم هایی مثل فسفولیپاز A2 و هیالورونیداز و توکسین های پپتیدی نظیر ملیتین Melittin، آدلاپین Adolapin، آپامین Apamine است. فعالیت های زیستی گسترده ای در این ترکیبات شناسایی شده است؛ اثرات درمانی این سموم بر بیماری های مختلف التهابی، پوستی و سیستم عصبی مشخص شده است. ترکیب اصلی زهر زنبور عسل ملیتین است که خواص درمانی مختلفی نظیر اثرات ضدمیکروبی، ضد سرطانی، فعالیت های آنتی اکسیدانی و ضد التهابی به آن نسبت داده شده است. از سم های زنبور در طب سوزنی نیز استفاده می شود. از زهر زنبور بدون عسل Wasp نیز توکسین های مختلف کاربردی نظیر آدیاپین Adiapin، برادیکینین Bradykinin، کاردیوپپ Cardiopep، ماستوپاران Mastoparan، فسفولیپاز A2 و سکاپین Secapin جدا شده است.
