حلزون مخروطی یا Cone snail یک شکارچی دریایی است که ماهی، کرم و نرم تنان دیگر را با سیستم زهرآگین خود شکار می کند. حدود 800 گونه حلزون مخروطی یک گنجینه قوی از پپتیدهای سمی غنی از سیستئین به نام کونوتوکسین conotoxin و با تعداد کمتری کونوپپتیدهای فقیر در سیستئین دارند که در هدف گیری شکار و همچنین رسبتورهای پستانداران با تمایل و اختصاصیت بالا عمل می کنند. کونوتوکسین ها با وزن کمتر از 5 کیلو دالتون و اندازه کوچک 40-12، کانال های یونی، رسبتورها و انتقال دهنده ها در سیستم عصبی را هدف می گیرند. هر گونه حلزون مخروطی، زهر منحصر به فرد خود را با بیش از 1000 ترکیب مختلف تولید می کند که می تواند حدود 100-200 توکسین پپتیدی جدید داشته باشد. کونوپپتیدها را با توجه به نحوه عملکرد به چندین گروه تقسیم کرده اند، از جمله توکسین های موثر بر کانال های یونی حساس به لیگاند، کاپا-کونوتکسین های واکنش دهنده با کانال های یونی پتاسیم، امگا-کونوتوکسین های مهارکننده کانال های کلسیم، کونوتوکسین های واکنش دهنده با رسبتورهای کوپل با G پروتئین، کونوتوکسین های واکنش دهنده با کانال های سدیم. کونوپپتیدهای مختلف با اثرات درمانی موثر بر سیستم های عصبی، ماهیچه ای، قلبی و عروقی و دیگر سیستم های بدن جداسازی شده اند. کونوتوکسین MVIIA با اثر مسکن قوی که با نام تجاری زیکونوتید Ziconotide و یا پریالت Prialt داروی پذیرفته شده توسط FDA، معروفترین کونوتکسین تجاری دردسترس است که در اینجا به صورت نوترکیب تولید شد. همچنین کونوتوکسین های PnIB و PnIC از حلزون مخروطی Conus pennaceus از خلیج فارس جدا سازی شدند و به صورت نوترکیب در دسترس هستند.
